zaklad w socjalizmie

Przyjmijmy, że trzeba zbudować zakład, który będzie wytwarzał określoną ilość jakiegoś produktu. Jest wiele wariantów budowy takiego zakładu, różniących się pod względem wielkości nakładów inwestycyjnych. Upraszczając załóżmy, że są dwa warianty, a nakłady inwestycyjne konieczne do realizacji każdego z nich oznaczmy przez I1 i I2, przy czym I1>I2. Analiza efektywności obu tych wariantów ma oczywiście sens tylko wtedy, kiedy wariant bardziej kapitałochłonny pozwala na uzyskanie tej samej produkcji co wariant mniej kapitałochłonny (L), lecz przy koszcie wytwarzania jednostki produktu niższym wskutek mniejszych nakładów pracy żywej niezbędnej do wytworzenia tej jednostki”. Gdyby bowiem droższy wariant inwestycyjny nie zapewniał niższych kosztów eksploatacyjnych niż wariant tańszy, to należałoby go z miejsca odrzucić jako wariant oparty na niesprawnych metodach wytwarzania i tym samym w sposób oczywisty nieefektywny. Jeśli więc oznaczymy koszty eksploatacyjne produkcji w obiekcie o bardziej kapitałochłonnych technicznych metodach wytwarzania przez k!, a koszty eksploatacji takiej samej produkcji w obiekcie o mniej kapitałochłonnej technice przez K2, to rachunek efektywności będzie polegał na porównaniu ze sobą dodatkowych nakładów przeznaczonych na lepsze wyposażenie techniczne obiektu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>