wydajnosc pracy przymusowej

W niektórych obozach pracy, zwłaszcza prowadzonych przez nazistów i Japończyków w czasie II wojny światowej, więźniów zapracowywało się, dosłownie, na śmierć. To samo miało miejsce w przypadku większości służby chińskiej zsyłanej w XIX wieku na Kubę. W obu tych przypadkach, a także w sowieckich gułagach w wieku XX, totalna kontrola i brak jakiejkolwiek formy własności sprawiał, że długoterminowa wydajność pracy była dla służb więziennych, nie wykraczających w swoim myśleniu poza fazę wstępną, bez żadnego znaczenia. Prywatnie posiadani niewolnicy zmuszani byli do pracy w warunkach nieludzkich tylko wtedy, gdy można ich było łatwo zastąpić nowymi, tanimi pracownikami. Tam gdzie niewolnicy byli drodzy, albo gdzie ich brakowało, jak na przykład na Południu Stanów Zjednoczonych w okresie poprzedzającym wybuch Wojny Domowej, troska właścicieli o swoich niewolników prowadziła niekiedy do zatrudniania irlandzkich emigrantów tylko po to, by nie narażać niewolników na zajęcie zbyt dla nich niebezpieczne. W czasie podróży po niewolniczym Południu, Frederick Law Olmsted, który je później opisał, był zaskoczony widząc, że czarni niewolnicy spuszczają pięciuset funtowe bele bawełny po pochylni w ręce chwytających je robotników irlandzkich, którzy je ładowali na statki.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>