wyburzanie slumsow

Dziewiętnastowieczne programy likwidacji slumsów czy, jak się je dzisiaj nazywa, restaurowania substancji urbanistycznej, polegające na wyburzaniu domów zakwalifikowanych przez osoby z zewnątrz jako nie nadające się do zamieszkania, powodowały konieczność przemieszczenia ogromnych mas, słabo zarabiających lokatorów, rzekomo dla ich własnego dobra. Działalność ta, poniesione z jej tytułu koszty, a także wiążące się z nią problemy, oparte są na irracjonalnym przekonaniu osób nie ponoszących za nią żadnej odpowiedzialności, że wiedzą lepiej, co ubogim lokatorom jest naprawdę najbardziej potrzebne. Dziewiętnastowieczne wyburzanie slumsów, nie zwiększało liczby mieszkań, podobnie jak dwudziestowieczne programy restauracji substancji urbanistycznej tworzyły mniej mieszkań niż ich likwidowały. Co więcej, cena wielu z tych nowych mieszkań przekraczała możliwości finansowe większości lokatorów, którym miały oficjalnie służyć. W sumie więc, programy te ograniczały, a nie poszerzały możliwości mieszkaniowe ubogiej ludności. Co prawda domy, które podlegały wyburzeniu, w oczach dziennikarzy czy reformatorów społecznych wyglądały marnie, to jednak zamieszkujący je ludzie mieszkali tam tylko dlatego, że nie stać ich było na coś lepszego. Gdyby ich było stać, to pewnie by się do lepszych mieszkań przenieśli.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>