teoretyczny model planowania

W teoretycznym modelu planowania zakładano więc początkowo, że gospodarka socjalistyczna jest doskonale podatna na planowanie na podstawie decyzji centralnych. Z czasem zaczęto wiązać duże nadzieje z metodami i technikami matematycznymi jako .narzędziami optymalizacji decyzji. Sądzono, że zagwarantują one niezawodność planowania^ pomogą wyeliminować, a przynajmniej poważnie ograniczyć, niepewność i doprowadzić do wyłączenia żywiołowości z życia gospodarczego. Praktyka dowiodła, że siła planowania nie polega na bezpośredniej kontroli produkcji, wymiany i konsumpcji. Planowania nie można rozumieć jako formy ingerencji państwa dla samej zasady i w dodatku wedle jedynej możliwej formuły. Nie jest też ono celem, lecz środkiem do celu, metodą formułowania i osiągania celów społecznie ważnych, a nie drobnych i drugorzędnych. Praktyka wykazała też, że planowanie nie zawsze gwarantuje realizację zamierzeń, nawet gdy jest ono metodologicznie poprawne. Takiego założenia nie może jednak zawierać żaden model teoretyczny. Informacje wyjściowe do planu mogą być niekompletne lub błędne. Zwiększa to niepewność co do mogących nastąpić w przyszłości ograniczeń, a tym samym prawdopodobieństwo mylnych przewidywań.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>