technika w gospodarce socjalistycznej

Zrealizowanie założonej struktury rzeczowej produkcji wymaga podjęcia w poszczególnych gałęziach wytwórczości zamierzeń inwestycyjnych mających zwiększać ich zdolności produkcyjne. Aby jednak uzyskać określony przyrost produkcji, można wydatkować różną wielkość nakładów inwestycyjnych w zależności od tego, jaki chcemy uzyskać poziom wydajności pracy w nowo zbudowanych obiektach. Funkcją nakładów inwestycyjnych jest bowiem nie tylko wzrost produkcji określonych dóbr, ale także wzrost wydajności pracy, dokonujący się m. in, wskutek zmiany struktury nakładów niezbędnych do wytworzenia danego rodzaju dóbr. Jeśli więc chcemy wybudować fabrykę wytwarzającą określonego rodzaju produkt, możemy na jej budowę przeznaczyć różne sumy nakładów, uzyskując różny poziom wydajności pracy w oddanym już do użytku obiekcie. Wyższy poziom wydajności pracy uzyskanej wskutek poniesienia większych nakładów inwestycyjnych pozwoli z kolei w zbudowanej już fabryce uzyskiwać tańszą produkcję. Biorąc pod uwagę ograniczoność zasobów w ogóle, a w tym tych, które można przeznaczyć na wprowadzanie bardziej wydajnych metod produkcji, należy te zasoby skierować tam, gdzie efektywność ich wykorzystania będzie odpowiednio wysoka. W tym celu konieczne jest przeprowadzenie rachunku ekonomicznego typu substytucyjnego, polegającego na porównaniu nakładów inwestycyjnych, jakie się ponosi biorąc pod uwagę wzrost wydajności pracy, z oszczędnościami w nakładach pracy żywej niezbędnych do uzyskania jednostki produkcji w zbudowanym już obiekcie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>