strategia planowania centralnego

Alternatywą planowania centralistycznego staje się w ten sposób koncepcja strategicznego planowania centralnego. Planowanie odzwierciedla system zarządzania, w którym mogą dominować metody nakazowe lub metody parametryczne. Z biegiem czasu coraz powszechniej ujawnia się tendencja do odchodzenia od planowania dyrek-tywnego, do zwiększania roli metod parametrycznych w zarządzaniu, co uwidacznia się odpowiednio, choć w zróżnicowany sposób, w praktyce planistycznej różnych krajów socjalistycznych. Ogólne podobieństwo w planowaniu centralnym nie oznacza więc, że formuła systemu, który nazwaliśmy strategicznym planowaniem centralnym, jest we wszystkich tych krajach jednakowa czy naY/et zbliżona. Na przykład za najbardziej zbliżone można uznać rozwiązania przyjęte w polskiej reformie gospodarczej z łat osiemdziesiątych, których przykładem posługujemy się najczęściej, oraz system planowania istniejącego na Węgrzech. W strategicznym planowaniu centralnym zmienia się „pole decyzyjne” planów centralnych, tzn. zakres regulacji procesów gospodarczych przez plan centralny. Plan ten obejmuje głównie: wybór nadrzędnych celów społeczno-gospodarczych i odpowiadającej im strategii rozwoju w dziedzinie polityki społecznej, polityki zatrudnienia, kierunków zmian struktury konsumpcji, inwestycji, handlu zagranicznego, proporcji podziału dochodu narodowego itd.: tempo rozwoju gospodarki i kierunki zmian jej struktury: kierunki rozwoju nauki i techniki o charakterze strategicznym, zmierzającego do przezwyciężania barier rozwojowych i zwiększania efektywności gospodarowania: współpraca gospodarcza i naukowo-techniczna z zagranicą: polityka cen i dochodów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>