Stosunki produkcyjne

Stosunki produkcji między samymi robotnikami i pracownikami w obrębie przedsiębiorstw, między przedsiębiorstwami itd. są cechą gospodarki socjalistycznej, ale we wczesnych jej fazach rozwoju ich instytucjonalna forma, t j. związki zawodowe, miały dość sformalizowany charakter. Nie ukształtował się jeszcze adekwatny do ustroju socjalistycznego model nieantagonistycznych sił przeciwważnych w gospodarce. Według przyjętej doktryny politycznej zbieżność celów robotników i pracowników z celami przedsiębiorstwa (reprezentowanymi przez jego kierownictwo) oraz celami gospodarczymi państwa — nie czyniła potrzeby instytucjonalnego wyposażenia związków zawodowych w prerogatywy niezależnej siły przeciwważnej. Praktyka wykazała jednak, i nadal wykazuje, że między wymienionymi podmiotami gospodarczymi istnieją nieantagonistyczne sprzeczności, że dyrekcje przedsiębiorstw —• pod rygorem realizacji stawianych im zadań bądź wskutek innych przyczyn — odsuwają nierzadko na dalszy plan sprawy warunków pracy i płacy robotników. I związki zawodowe we wczesnych fazach gospodarki socjalistycznej na ogół nie przeciwstawiały się tym zjawiskom. Sytuacja w tej dziedzinie ulega stopniowym zmianom, jednakże rola instytucji robotników i pracowników jako podmiotu gospodarczego nie jest jeszcze dostatecznie wyklarowana.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>