Stosunki pracownicze

Treść stosunków między robotnikami i pracownikami a socjalistycznymi przedsiębiorstwami różni się jakościowo od tego typu stosunków w kapitalizmie. Przedsiębiorstwa nie dążą do utrzymywania płac na niskim poziomie, do ich obniżania. Z reguły dbają o to, by wraz ze wzrostem dochodu przedsiębiorstwa wzrastała także płaca. Robotnicy w różnych formach stają się współgospodarzami przedsiębiorstw (rady robotnicze, komisje robotnicze, samorząd pracowniczy itp.). Wspólnie z dyrekcją przedsiębiorstw gospodarują, współuczestniczą w podejmowaniu decyzji, wpływają na działalność przedsiębiorstw. Nie są to więc stosunki antagonistyczne. Oczywiście nie cała nowo wytworzona przez robotnika wartość może być mu przekazana. Ta wartość dzieli się na produkt dla siebie (występujący w formie płacy) i produkt dla społeczeństwa. Także relacja drugiego do pierwszego nie jest niższa od stopy wartości dodatkowej w u-stroju kapitalistycznym. Ale każdy robotnik i pracownik partycypuje w tzw. spożyciu zbiorowym (bezpłatne szkolnictwo, opieka zdrowotna itd.), które jest szeroko rozwinięte w naszym ustroju. Wydatki na to spożycie zbiorowe idą z produktu dla społeczeństwa. Pozostała jego część jest przeznaczana na inne potrzeby ogólnospołeczne oraz na inwestycje. Stosunki produkcji w socjalizmie nie są więc stosunkami wyzysku. U-dział zaś robotników i pracowników w nowo wytworzonym produkcie (w formie płacy i spożycia zbiorowego) jest wyższy niż w kapitalizmie, gdzie znaczną jego część zagarnia niewielka część społeczeństwa będąca kapitalistami.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>