Sila robocza

Siła robocza nie była niegdyś zróżnicowana. Jeszcze dzisiaj w tradycyjnie prowadzonej indywidualnej gospodarce rolnej chłop pełni wszystkie funkcje siły roboczej, do kierowania produkcja włącznie, W miarę rozwoju środków produkcji siła robocza coraz bardziej się różnicowała, dzieląc się na wymienione cztery główne grupy. Robotników, techników i inżynierów, pracowników pomocniczych, kierowników produkcji — wszystkich razem nazywamy ,,robotnikiem łącznym” (K. Marks). Wszyscy oni wykonują pracę produkcyjną, tzn. wytwarzającą dobra materialne. Oprócz pracy produkcyjnej istnieje także praca nieprodukcyjna, tzn. taka praca, która bezpośrednio lub pośrednio nie oddziałuje na przedmiot pracy, nie wytwarza dóbr materialnych (np. praca artysty, nauczyciela, duchownego, fryzjera, urzędnika administracji publicznej itd.). Wszystkie te rodzaje prac są społecznie użyteczne. W miarę rozwoju gospodarczego zakres pracy nieprodukcyjnej zwiększa się, zaspokajając wzrastające potrzeby społeczne. Środki produkcji i siłę roboczą określamy mianem sił wytwórczych. Pełniejszą definicją tej kategorii można sformułować następująco: Siły wytwórcze są to środki produkcji oraz techniczne i technologiczne metody produkcji, a także ludzie i stopień ich kwalifikacji, tzn. umiejętności posługiwania się przez nich środkami produkcji oraz opanowania technicznych metod produkcji tudzież metod organizacji pracy. Do sił wytwórczych zalicza się też naukę w zakresie produkcyjnego wykorzystania jej osiągnięć. Siły wytwórcze określają „potencjał produkcyjny społeczeństwa”. Wszystkie ich czynniki są równie ważne. Nowoczesne maszyny i technologia nie będą efektywnie wykorzystane, jeśli brak jest doświadczonej i wykwalifikowanej siły roboczej bądź jeśli organizacja pracy jest mało sprawna lub brakuje surowców.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>