regulacja makroekonomiczna

W niektórych krajach uznano za niezbędną regulację w skali makroekonomicznej takich dziedzin, jak zatrudnienie, proporcje między popytem a podażą (zwłaszcza w odniesieniu do surowców), relacje między importem a eksportem, ustalenie racjonalnej ze społecznego punktu widzenia stopy wzrostu, programów ochrony środowiska naturalnego itd. Cele te formułowano w postaci „planów centralnych”, które wyrażały jednak głównie intencje centrów planistycznych. W rzeczywistości bowiem tylko w sektorze publicznym, obejmującym przedsiębiorstwa należące do państwa, organizacji samorządowych itp., planowanie może mieć charakter bardziej lub mniej bezpośredni. Tylko w stosunku do sektora państwowego planista może stosować bezpośrednią regulację. W wielu przypadkach pozwala to obniżać koszty i racjonalizować działalność przez dostosowywanie jej do osiągania celów uznanych za ważne społecznie. Bez względu na formę czy nazwę planu, w krajach kapitalistycznych nie jest jednak możliwe planowanie centralne w skali całej gospodarki. Na tym poziomie w planie centralnym zwykle formułuje się założenia co do przewidywanego tempa i głównych kierunków rozwoju. Eksponuje się poza tym dziedziny wymagające specjalnych zabiegów interwencyjnych, w których zależy równowaga gospodarki.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>