Realizacja zadan

Harmonijna realizacja wytyczonych zadań nie była sprawą łatwą. Szczególnie skomplikowała się po upadku Francji w czerwcu 1940 r., rozpoczęciu przez Niemcy lotniczego przygotowania do inwazji na wyspy brytyjskie oraz nasileniu się działalności hitlerowskich łodzi podwodnych, co groziło ograniczeniem dostaw surowców, uzbrojenia i żywności. Trzeba przy tym pamiętać, że w tym okresie, wobec neutralności Stanów Zjednoczonych i ZSRR, Anglia była jedynym mocarstwem przeciwstawiającym się naporowi niemieckiemu. Pewną pomoc stanowiło dla niej rosnące współdziałanie Stanów Zjednoczonych. Już od 1939 r. F. D. Roosevelt, mimo zachowywania przez Stany Zjednoczone neutralności, starał się gospodarczo wspomagać Wielką Brytanię. Zakres tej pomocy wzrósł od jesieni 1941 r. W 1942 r. produkcja wojenna Stanów osiągnęła 30,2 mld dolarów, dorównując poziomowi wytwórczości wszystkich państw faszystowskich. Pierwszoplanowym zadaniem mocarstw koalicji antyfaszystowskiej stało się rozwinięcie produkcji broni i wyposażenia wojskowego. Wytwórczość ta rosła niezmiernie szybko. Od 1940 r. do 1943 r. produkcja wojenna Wielkiej Brytanii powiększyła się trzykrotnie, a jej udział w dochodzie narodowym zwiększył się z 15:°/o w 1939 r. do 54% w 1944 r. Również w Stanach Zjednoczonych natychmiast po rozpoczęciu działań wojennych w Europie rozpoczęto przestawianie części fabryk na tory produkcji wojennej. W ciągu czterech lat wojny (1940—1943) wytwarzanie broni i amunicji oraz innego wyposażenia dla armii wzrosło w Stanach Zjednoczonych 20-krotnie, a udział tego działu przemysłu w dochodzie narodowym zwiększył się w latach 1939—1944 z 2 do 48%.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>