Produkcja globalna

W każdym ze strumieni, na które dzieli się produkcja globalna wytworzona w danym okresie, znajdują się elementy wartości przeniesionej oraz wartości nowo wytworzonej, nie można więc przyporządkować żadnego z tych strumieni bezpośrednio pojęciu dochodu narodowego, choć produkcja końcowa podsuwa taką pokusę. Produkcja ta zawiera bowiem w sobie, obok uprzedmiotowionych nakładów pracy żywej wydatkowanej w danym okresie i zakładzie , także elementy pracy przeniesionej z własnych środków trwałych oraz z własnych i obcych środków obrotowych. Traktowanie produkcji końcowej zakładu jako części wytworzonego dochodu narodowego byłoby błędne także dlatego, że na procesach wytwórczych w skali zakładu (przedsiębiorstwa) nie kończą się procesy wytwarzania w szerszej skali i w danym okresie. W przypadku wielu przedsiębiorstw ich dobra końcowe są nakładami dla kolejnego ogniwa produkcji w tzw. ciągu technologicznym. Na przykład węgiel, dobro końcowe kopalni, jest nakładem dla huty, z kolei jej wyroby końcowe są nakładem dla wytwórcy obrabiarek itd. Tylko część dóbr finalnych przedsiębiorstw nie podlega dalszemu przetworzeniu w danym okresie bądź w ogóle. Także w obrębie jednej branży odbywają się różne przepływy między przedsiębiorstwami. Dlatego proste sumowanie produkcji finalnej zakładów (przedsiębiorstw) w danej gałęzi, tzw. zakładowa metoda liczenia produkcji finalnej, da nam zawsze większy wynik niż metoda gałęziowa, polegająca na tym, że w rachunku potrąca się przepływy wewnątrz gałęzi, a więc dobra finalne jednych zakładów gałęzi użytkowane w danym okresie przez inne zakłady tej gałęzi. Uzyskana wielkość to produkcja końcowa danej gałęzi.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>