planowanie w gospodarce rynkowej

Planowanie, jako świadome regulowanie niektórych procesów także o charakterze makroekonomicznym, jest znane poza systemem socjalistycznym od kilkudziesięciu lat. Może ono obejmować różne poziomy działalności: wielkich przedsiębiorstw, innych jednostek i organizacji, np. w układzie terytorialnym, oraz państwa. Na każdym z tych poziomów ogranicza ono wyłączność regulatorów rynkowych. Mimo presji przeciwników wszelkiej ingerencji makroekonomicznej już od początku lat trzydziestych pod wpływem wielkiego kryzysu spojrzenie na gospodarkę kapitalistyczną stało się bardziej całościowe, co uzasadniała sformułowana w tym czasie teoria J. M. Keynesa. Nasilała się aktywność państwa, w wielu krajach pojawiały się pierwsze makroekonomiczne regulacje w dziedzinie polityki inwestycyjnej, polityki zatrudnienia, płac, cen. Liberalizm gospodarczy tracił pozycje na rzecz polityki „etatyzmu” polegającej na bardziej zdecydowanym interwencjonizmie państwa, m. in. także na upaństwowianiu słabszych ekonomicznie przedsiębiorstw w celu ratowania ich przed bankructwem. Poza planowaniem na poziomie wielkich przedsiębiorstw monopolistycznych występowały elementy planowania w skali kraju w takich np. dziedzinach, jak energetyka, częściowo transport, łączność Czy niektóre usługi społeczne (np. ochrona zdrowia).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>