planowanie i zarzadzanie

W socjalizmie planowanie centralne oznacza świadome kształtowanie procesów w skali całej gospodarki. Odbywa się ono na różnych poziomach i szczeblach: państwa, gałęzi, branży oraz jednostek podstawowych, t j. przedsiębiorstw, a także w przekroju terytorialnym. Decyzje planowe podejmowane na tych szczeblach dotyczą wielu dziedzin gospodarowania, takich jak produkcja, akumulacja, inwestycje, zatrudnienie, konsumpcja, ceny, płace. Plany sporządza się na różne okresy. Z tego punktu widzenia wyróżnia się plany krótkookresowe, zwane też operacyjnymi (roczne, półroczne, kwartalne), plany średniookresowe (np. 5-letnie), plany długookresowe, czyli perspektywiczne (np. 10-, 15-, 20-letnie). Istota planowania centralnego polega na tym, że państwo socjalistyczne ma decydujący wpływ na kształtowanie podstawowych proporcji i procesów gospodarczo-społecznych, co jest naturalną konsekwencją społecznej własności środków produkcji. Formuła tak rozumianego planowania centralnego jest jednak przekształcana w różnych krajach i w różnych okresach wobec zmieniających się warunków. Zmieniają się siły wytwórcze i ich struktura, procesy gospodarcze stają się coraz bardziej złożone, przekształca się w związku z tym także struktura celów, które gospodarka ma osiągnąć.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>