Mierzenie dochodu

Zgodnie z metodologią marksistowską, pojęcie dochodu narodowego obejmuje wyłącznie efekty pracy żywej, społecznie zorganizowanej i produkcyjnej. Kategoria pracy produkcyjnej ma dwa aspekty. Ogólniejszy, ponadustrojowy, polega na tym, że praca ta jest wykonywana w sferze produkcji materialnej, tworzy dobra i usługi materialne służące zaspokajaniu potrzeb społeczeństwa. Praca poza tą sferą nie ma charakteru produkcyjnego, a więc nie tworzy dochodu narodowego. Drugi aspekt dotyczy swoistych ustrojowych cech pracy. W zależności od tego, czy jest bezpośrednio podpodrządkowana głównemu celowi gospodarki w konkretnym ustroju społeczno-ekonomicznym, jest ona pracą produkcyjną lub nią nie jest. Według K. Marksa, w kapitalizmie za pracę produkcyjną należy uznać każdą pracę przynoszącą wartość dodatkową, niezależnie od sfery, w której jest wykonywana (np. praca aktora czy lekarza), jeśli wykonuje się ja w zakładzie o charakterze kapitalistycznego przedsiębiorstwa. Przez analogię do tego ujęcia współcześni marksiści rozważają problem pracy produkcyjnej w socjalizmie z punktu widzenia jej bezpośredniego przyporządkowania realizacji podstawowego celu gospodarki socjalistycznej, tj. jak najpełniejszego zaspokajania potrzeb społeczeństwa. Chodzi tu o uznanie, że produkcyjny charakter ma praca wykonywana poza sferą produkcji materialnej, w sferze usług socjalnych bezpośrednio zaspokajających potrzeby społeczeństwa. Kwestia ta jest nadal dyskutowana.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>