Majatek produkcyjny

Niezależnie jednak od tego, czy majątek produkcyjny uległ konfiskacie na rzecz okupanta, czy też pozostawał własnością dotychczasowych posiadaczy, władze niemieckie włączały zarówno przemysł, jak i rolnictwo do swojego systemu zarządzania i planowania gospodarczego. Naczelną zasadą tego systemu było podporządkowanie całej działalności gospodarczej potrzebom wojny. Poszczególnym zakładom narzucano pożądany profil wytwórczości, wyznaczano wielkość produkcji, powiązania kooperacyjne, odbiorców i dostawców, limitowano zatrudnienie i wielkość zużycia surowców oraz energii. Odgórnie określano też poziom płac, cen i kosztów. Praktycznie więc właściciele fabryk stawali się ich administratorami, przy czym wiele zakładów otrzymało zarządców mianowanych przez administrację okupacyjną. Ingerencja Niemców nie ograniczała się przy tym do spraw poszczególnych zakładów. Jeszcze silniejszy wpływ władze okupacyjne wywierały na procesy makroekonomiczne. Niemcy starali się bowiem o zaprowadzenie na całym okupowanym obszarze maksymalnie dogodnego dla Rzeszy podziału pracy. Na niektórych terenach świadomie dewastowali przemysł, aby rozwijać go na innych: w okupowanych krajach dążyli do likwidacji działów wytwórczości konkurencyjnych dla zakładów niemieckich. Tym też kierując się, rozwijali dogodne dla przemysłu Rzeszy powiązania koncernowe, uzależniające od wpływów niemieckich zakłady w krajach podbitych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>