Kleska stalingradzka

Klęska stalingradzka i porażki na innych terenach wojennych zmusiły państwo hitlerowskie do zwielokrotnienia wysiłków. Na początku 1943 r. proklamowano „wojnę totalną”, czyli system przedsięwzięć zmierzających do wciągnięcia wszystkich Niemców do bezpośredniej pracy na rzecz frontu lub też do udziału w walkach. Społeczeństwo wezwano do spartańskiego trybu życia. Zamykano restauracje, warsztaty rzemieślnicze, zaś ich właścicieli powoływano do wojska lub kierowano do pracy w przemyśle zbrojeniowym. Mniejsze fabryki stawały się poddostawca-mi dla wielkich przedsiębiorstw. Liczne drobne przedsiębiorstwa zostały wchłonięte przez koncerny, w celu racjonalizacji produkcji i zmniejszenia personelu administracyjnego. Zakłady o cywilnym profilu produkcji musiały zmieniać swą specjalizację, nieraz demontując stare maszyny i instalując nowe. W wyniku wprowadzenia obowiązku pracy w przemyśle wzrastało zatrudnienie kobiet, podczas gdy coraz większą liczbę mężczyzn wcielano do Wehrmachtu. Do je*sieni 1944 r. liczba zatrudnionych mężczyzn Niemców zmalała do 13,5 min. Równocześnie szybko wzrastało zatrudnienie przymusowe. Na jesieni 1944 r. liczba zagranicznych robotników zmuszonych do pracy w Rzeszy osiągnęła 7,5 min osób. Oprócz tego w coraz większym stopniu wykorzystywano pracę więźniów obozów koncentracyjnych. Niektóre obozy związano trwale z określonymi przedsiębiorstwami przemysłowymi, które płaciły hitlerowskiej organizacji SS za dostarczaną siłę roboczą. Skrajnie ciężkie warunki pracy oraz głodowe wyżywienie powodowały wzmożoną śmiertelność. Z wyzysku pracy więźniów znany był zwłaszcza IG Farben, lecz podobnie działo się w zakładach koncernu Kruppa i wielu innych mniejszych firmach.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>