Gospodarka wojenna

Podczas gdy kraje faszystowskie (Włochy, Niemcy, Japonia) już od połowy lat trzydziestych forsownie przygotowywały się do podjęcia działań wojennych,, zachodnie demokracje parlamentarne żyły nadzieją, że uda się nie dopuścić do wybuchu zbrojnego konfliktu. Ich polityka polegająca na stopniowych ustępstwach wobec żądań zgłaszanych przez państwa Osi, zwana polityką monachijską, szła w parze z unikaniem podejmowania na większą skalę przygotowań wojennych. Wybuch wojny we wrześniu 1939 r. zaskoczył te kraje i zastał je praktycznie nie przygotowane do stawiania oporu potędze Hitlera. Dopiero wówczas rozpoczęto też przygotowania do przestawienia gospodarki na tory wojenne, co stanowiło podstawowy warunek umocnienia sił zbrojnych tych państw. We Francji nie zdołano już jednak wzmocnić armii, co zakończyło się druzgocącą klęską. Natomiast w Wielkiej Brytanii, dzięki jej wyspiarskiemu położeniu, które utrudniało Niemcom bezpośredni atak — powstały warunki do przestawienia całej gospodarki na tory wojenne i rozwinięcia produkcji na potrzeby wojska. Początkowo jednak gabinet kierowany przez A. N. Chamberlaina ciągle jeszcze wierzył w możliwość pokojowego zlikwidowania konfliktu z Niemcami. Dlatego też dopiero po zaatakowaniu Francji przez III Rzeszę i dojściu do władzy rządu W. Churchilla (maj 1940 r.) powstały warunki do rozpoczęcia forsownych zbrojeń i militaryzacji całej gospodarki kraju.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>