Eksploatacja

Rosnąca eksploatacja krajów podbitych szła w parze z ograniczeniem konsumpcji ludności miejscowej. Służyły temu różne metody. Można przykładowo wymienić zamrożenie płac przy równoczesnym zwyżkowym ruchu cen, działanie inflacji, podwyższanie podatków, nakładanie kontrybucji itd. W sumie większość podbitych krajów ostro odczuła spadek realnych dochodów, co siłą rzeczy zmuszało do zmniejszenia spożycia. Równocześnie władze niemieckie starały się uzyskać ścisłą kontrolę nad konsumpcją ludności poprzez wprowadzenie systemu kartkowego i uniemożliwienie dokonywania zakupów na wolnym rynku. W ten sposób z jednej strony zmniejszano spożycie poprzez ograniczanie dochodów, a z drugiej — poprzez ścisłe limitowanie wysokości przydziałów żywności na kartki. Warto zwrócić uwagę na kształtowanie się wielkości przydziałów kartkowych w poszczególnych krajach, gdyż pokazują one w sposób syntetyczny odmienność polityki okupanta wobec ludności różnych podbitych państw. Na przykład wartość kaloryczna przydziałów w styczniu 1943 r. wynosiła w Niemczech 1980 cal, w Generalnej Guberni tylko 855 cal, we Francji — 1080, w państwach bałtyckich — 1305, w Belgii — 1320, w Norwegii — 1430, w Holandii — 1765. W rezultacie przeciętna rodzina robotnicza spożywała w Polsce w lecie 1944 r. zaledwie 45% spożycia przedwojennego. Nawet konsumpcja rodzin robotników ciężko pracujących (robotnicy ci od 1943 r. mieli nieco wyższe przydziały) nie przekraczała 60% spożycia przedwojennego. Odpowiednie spożycie przeciętnej rodziny w Belgii, Norwegii i w Protektoracie Czech i Moraw wynosiło około 75% konsumpcji przedwojennej, w Holandii 80%, a jedynie w Danii osiągnęło 100%. Sytuacja ludności na okupowanych obszarach Jugosławii i Związku Radzieckiego była jeszcze trudniejsza niż w Guberni.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>