Analiza stosunkow produkcji

Analizując stosunki produkcji w kapitalizmie, stwierdzimy, że głównymi z nich są stosunki między robotnikami a kapitalistami są to stosunki wyzysku, mają więc antagonistyczny charakter, zawierają antagonistyczne sprzeczności. Stosunki wyzysku w kapitalizmie są jednakże zamaskowane formą opłaty najmu pracy. Stosunki wyzysku nie były zamaskowane w poprzednich formacjach społecznych. Nie mówiąc już o niewolnictwie, feudalny, pańszczyźniany chłop, pracując przymusowo na pańskim polu lub dostarczając mu daninę, widział bezpośrednio ten wyzysk i jego rozmiary. Inaczej jest w kapitalizmie. Kapitaliści, najmując robotników, zawierają z nimi umowę o pracę (za czas pracy lub od sztuki produktu). Powstaje złudzenie, że kapitalista zapłacił robotnikowi za cały czas pracy, jego zaś zysk jest dochodem od kapitału oraz, w części, wynikiem organizatorskiej pracy samego kapitalisty. Taki pogląd prezentowała i prezentuje do dzisiaj ekonomia burżuazyjna, twierdząc, iż w kapitalizmie nikt nikogo nie wyzyskuje, każdy czynnik produkcji jest bowiem samoistnym źródłem tworzącym dochód. Robotnik otrzymuje płacę za pracę, która wytworzyła tyle dochodu, ile wynosi płaca. Kapitał też tworzy dochód w wysokości stopy procentowej, czego dowodzi fakt, że oddany do banku przynosi zysk w postaci oprocentowania. Organizacyjna praca kapitalisty również jest — dowodzi się — czynnikiem tworzącym dochód kapitalista i jego kapitał sami więc na siebie zarabiają, nikogo nie wyzyskują.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>